Nivvt Cursus

Terug naar cursusoverzicht
Titel
Bloedverdunners & trigeminus neuralgie: een update
Erkenningsnummer
33444
Accrediteringseenheden
10
Deelgebied(en)
1
Aard
Docent
DUYTSCHAEVER Mattias
PAEMELEIRE Koen
Datum
19-05-2017
Duur
2 dagen
Onthaal
Start
Einde
Plaats
Leden
0 €
Niet-leden
0 €
Maximum aantal
999999
Aandacht
Inhoud
Vele patiënten in de tandartspraktijk nemen bloedverdunners of orale anticoagulantia (OAC). Sinds jaar en dag leidt onvoldoende kennis van het geneesmiddel of van de onderliggende cardiale pathologie, tot verwarring en miscommunicatie, tot zelfs peri-operatieve bloeding of klontervorming. De laatste jaren zijn er tevens nieuwe OAC (NOAC) op de markt gekomen.
Orale anticoagulantia worden voorgeschreven ter preventie van klontervorming bij atriale fibrillatie (AFib), bij een acuut coronair syndroom, bij kunstkleppen, longembolen, diepe veneuse thrombose etc… De grootste groep patiënten in de cardio praktijk neemt OAC omwille van AFib, een ritmestoornis die geassocieerd is met een verhoogd cerebrovasculair risico. De voorbije 50 jaar waren de Vit K antagonisten of coumarine derivaten de enige orale anticoagulantia. Het gebruik wordt al even lang bemoeilijkt door hun lange halfwaarde tijd, nood aan monitoring (INR controles) en schommelende INR waarden. Bij geplande ingrepen zijn er meerdere strategieen (‘doornemen coumarine’, ‘tijdelijk stoppen coumarine’, ‘tijdelijk stoppen van coumarine met overbrugging via subcutane injecties van laag-molecular-gewicht-heparines, etc...) en dit afhankelijk van het specifieke coumarine derivaat, het klonter risico van de patiënt en het bloedingsrisico van de ingreep.
De nieuwe orale anticoagulantia (NOAC’s), met name dabigatran, rivaroxaban en apixaban zijn gebruiksvriendelijker. Ze werken heel specifiek in op molecules in de stollingscascade (thrombine of factor Xa). Ze zijn niet inferieur en vaak superieur aan coumarine derivaten voor de preventie van beroerte bij patiënten met Afib en dit met een vergelijkbaar of verminderd risico op bloeding. Gezien hun korte half-waarde tijd kunnen ze vrij eenvoudig gestopt worden vlak voor een geplande ingreep en dit zonder nood aan ‘bridging’. Voor de tandarts is het belangrijk dat ze de voor-en nadelen van elke NOAC leren kennen. Ook is het belangrijk om die maatregelen aan te leren die noodzakelijk zijn bij een post-operatieve bloeding.

Trigeminus neuralgie wordt beschouwd als één van de meest pijnlijke neurologische aandoeningen in de orofaciale regio. De diagnose wordt op klinische grond gesteld, maar Magnetic Resonance Imaging (MRI) speelt onder andere een belangrijke rol in het aantonen van een eventueel neurovasculair conflict. Er is een tekort aan grote gerandomiseerde gecontrolleerde klinische studies als leidraad voor medicamenteuze behandeling en eventueel interventioneel/chirurgisch management.
In deze presentatie wordt de state of the art besproken met aandacht voor nieuwste ontwikkelingen op vlak van classificatie en neuroimaging, potentiële oorzaken (klassiek, secundair, idiopathisch) en differentiaal diagnose, belang van multidisciplinaire benadering, en medicamenteuze/interventionele/chirurgische behandelingsopties. Daarbij zal de nadruk worden gelegd op de rol van de tandarts. In een beperkt aantal van de gevallen heeft trigeminus neuralgie een dentale origine. Vaker evenwel zal vroege detectie door de tandarts de patiënt met trigeminus neuralgie behoeden voor onnodige dentale behandelingen en jaren van suboptimaal medicamenteus management. Daarenboven ervaren veel patiënten met trigeminus neuralgie hinder bij het aanhouden van een goede orale hygiëne.

Je moet ingelogd zijn om je in te schrijven voor deze cursus. Klik hier om je in te loggen.